woensdag 12 september 2012

sexy


Woensdag 12  september 2012
Wakker worden bij Mitikas, Griekenland
KM 60498
N38.67377  E20.97360

We ontbijten buiten samen met onze poezenvrienden. Enkele nieuwe exemplaren arriveren. Mogelijk is er tijdens de nachtelijke strooptochten ruchtbaarheid gegeven aan die Nederlandse toeristen die erg gul zijn met yoghurt, melk en kaas.
Dat de poezen of katten echter niet allemáál bevriend zijn blijkt al snel. Zó zit de kater die al vanaf het begin bij ons is nog heel gezellig te ruiken aan de achterkant van een poes, zó zit hij haar achterna tot in de boomkruin en slaat haar tot zij eruit mietert.
Onze theorie is dat de poes zeker wel iets romantisch heeft gehad met de kater, en misschien zelfs wel de moeder is van de drie jonkies die ..
..onafscheidelijk zijn van ‘paps’, maar dat ‘paps’ zojuist toch echt wel iets buitenechtelijks heeft geroken aan het uiteinde van de poes, zodat ze het nu voorlopig kan schudden.
Ja, de natuur kan hard zijn.
Onze theorie wordt iets later deels weer ontkracht als er met een andere nieuwe poes hetzelfde gebeurd. Tot in de verste uithoeken van het terrein en de bomen wordt de poes gemept.
Onze kater is duidelijk geen stoeipoes.

Na de afwas legen we het toilet nog bij de tip van de Griek van gisteren, en vullen onze watertank via de kraan bij het pad langs het strand. Wat een luxe. Pavan, bedankt!
Het lijkt alsof de familie Poes het door heeft dat we niet meer terugkomen. Ze staan ze ons nog net niet uit te zwaaien.

Snikheet is het. Via een mooie en goede kustweg rijden we zuidwaarts. De ‘Schweinebucht’ uit het WOMO-boekje doen we even aan. Een vieze baai. Smerig water en veel zwerfvuil. Weg hier.
We rijden bovenlangs het levendige dorp Astakos en meteen erna richting zee en dan links. Een klein stukje volgen we nog de kust maar al heel snel gaat het de flink de bergen in. Via Lesini en Katochi rijden we naar en door Aitoliko.

Vandaar - nog steeds via de E55 - naar Mesolongi wat we rechts laten liggen. Net iets voorbij het dorp is rechts een LIDL waar we een boodschappenstop inlassen [N38.38028  E21.45708]. 
rustig terrasje
We kunnen er weer effe tegen. De gekochte doos met mini-magnums wordt meteen aangesproken in de hoop dat ze van binnenuit wat verkoeling brengen.
Even verderop scoort Monique nog wat fruit en groenten in één van de fruit- en groentetenten die in deze regio veelvuldig aanwezig zijn.
Net voorbij Kokori gaan we rechtsaf richting zee en Kryoneri.
De WOMO-plek helemaal aan het einde van de weg in het dorp is wel en niet bereikbaar. Waar de weg ophoudt begint een stukje verhard strand. Precies aan het einde van het asfalt zijn vier grote rotsblokken neergelegd én er staat een bord dat het verboden is voor campers. Waarschijnlijk is het meest rechtse blok iets verschoven want we kunnen er net langs. De rotsen hier schijnen perfect te zijn voor free climbers en we snappen wel waarom: het gaat loodrecht omhoog.
We vinden het op dit moment niet zo’n fijne plek om te overnachten dus rijden we een stukje terug om dan ietsje verderop langs een paar tavernes en dan via een hele lange onverharde weg de kust te volgen. Het is hobbelen maar we hebben de tijd.


Na zo’n tien minuten stoppen we bij een taverne die als uit het niets verschijnt. Erachter staan een paar appartementen. Beach Bar and apartments KABOYPI [N38.33138   E21.57880].
Het ziet er allemaal heel netjes uit. Zowel de taverne/bar als het stukje strand met de kleurige ligbedden en stoeltjes en de rieten parasols.
Op een enkele strandgast na is er niks te doen. We parkeren de camper en gaan eens informeren of er wat te eten valt. 


Er zijn geen gasten binnen. Een dame – waarschijnlijk de eigenaresse -  begroet ons met ‘Hello, how are you?’ Die is dus duidelijk wél op toeristen georiënteerd. Maar dat konden we al afleiden uit de hele entourage hier.
Op de vraag of we iets kunnen eten krijgen we als antwoord in eerste instantie alleen iets van een clubsandwich en kalamares. Dat vinden we niet zo.
Er zit nog een man aan de bar die we als de-man-van inschatten. Ze brabbelen af en toe wat Grieks met elkaar tijdens onze overwegingen. We krijgen een beetje het gevoel dat de vrouw wat gastvrijer is dan de man, en dat de man zo iets heeft van ‘doe nou niet al te veel moeite voor die twee toeristen’. Maar dat is ons gevoel. We kennen onvoldoende Grieks om het te begrijpen wat ze zeggen, maar het is de toon die de muziek maakt.

De vrouw doet ietwat kribbig tegen hem en zegt tegen ons ‘I can make something for you. Would you like something with chickenbreast and French fries. And a Greek salade with some bread’.
Nou, da’s nog eens aardig dat ze dat wil doen. Ja, dat lusten we wel. En ‘thank you very much for willing’.
Op de vraag of we wat willen drinken vraag ik eerst maar even of ze het goed vindt dat we op hun P aan het strand voor een nacht mogen staan (overnight stay). Ze antwoordt dat dat voor één nacht prima is. Dan doe maar een paar lekkere kouwe biertjes!
Het zal wel even duren zegt ze. Maar dat maakt ons helemaal niks want we vermaken zitten voorlopig prima in de leuke oranje stoeltjes onder de rieten parasol.

Er zijn slechts een paar strandgasten. Een veel te dikke jongen en een veel te magere jongen. Zo is het altijd wel wat.
De boys kunnen hun ogen niet loslaten van een paar Griekse schonen die schuin links voor ze zitten. En op hun beurt zitten de dames weer schuin rechts voor ons. Deze begeerlijke mannelijk kruisblikken móeten ze gewoonweg voelen want één van de dames lijkt toch wel heel erg niet te weten hoe ze zich moet gedragen. Niet dat ze zich misdraagt hoor. Helemaal niet.
Ik bedoel: als je in je minuscule zwarte bikini naar het water loopt, zeker tien minuten tot net onder de billen erin staat, met die billen naar ons gericht, en dan je lichaam (en zwarte bikini) af en toe alleen maar nat genoeg gemaakt om alles nét even iets sexyer te maken, af en toe een heel klein beetje op en neer springt, net genoeg om de billen in beweging te brengen, wel minstens tien keer het lange zwarte glanzende en natte haar naar achteren gooit, en dan uiteindelijk heel langzaam met dat glinsterende lichaam en die wet-bikini weer terug naar je strandbedje loopt, dan weet je best wel hoe je je moet gedragen… tegenover een veel te dikke jongen, een veel te magere jongen en een veel te oude jongen.
Ik kijk naar Monique en zeg ‘mijn God wat houd ik toch veel van je!’

Aaahh, daar komt de verkoeling gelukkig in de vorm van twee superkoude Griekse Fix biertjes gebracht door de-man-van. Wij vinden hem opeens een stuk vriendelijker en toegankelijker, en we merken dat hij echt zijn best doet om het zijn gasten (in ieder geval ons nu) naar de zin te maken.
Hij verontschuldigt zich voor het feit dat het eten nog iets langer duurt en maakt een gebaar dat de chicken nog omgedraaid moet worden. Na een paar minuten komt hij weer met de Griekse salade en na vijf minuten komt de dame zelf twee borden brengen met mooie grote kippenborstfilets en de French fries.
De chicken is heerlijk mals en pittig gekruid en de frieten zijn vers. Jammie, een eenvoudig maal maar oh zo lekker.
Ondertussen heeft de andere Griekse dame in eveneens sexy zwarte bikini en mét zwembrilletje zich wél compleet in het water begeven en is als een soort hedendaagse zeemeermin zwemmend en duikend bezig iets te verzamelen in een grote zwarte buidel die ze bij zich heeft.
Hetzelfde ritueel herhaalt zich steeds. Ze drijft wat aan de oppervlakte rond met haar gezicht naar beneden gericht, ziet dan blijkbaar iets, vervolgens gaat eerst haar bovenlijf geheel onder water, dan komen haar strakke billen in strakke zwarte string gestoken iets omhoog uit het water, haar slanke bruine benen wijzen vervolgens in een soort van kikkerbenenstand rechtstandig naar de hemel, om dan vervolgens naar het diepe af te dalen.
Even later komt ze weer boven om het gevangene of gevondene in de zak te doen die ze steeds met een koord weer afsluit.
Dit gaat zo een half uur door terwijl ondertussen de andere sexy dame (de eerste) weer tot aan de billen in het water staat te staan om haar duikende vriendin aan te moedigen.
We gaan overigens ernstig twijfelen of het duikende tafereel ongewild eigenlijk niet veel sexyer is dan het tafereel van de eerste dame.

De veel te dikke jongen is inmiddels gaan zwemmen en durft bijna pal voor de dame-tot-aan-de-billen-in-het-water stil te blijven drijven om vervolgens een gesprek met haar aan te gaan. En hij lijkt haar warempel nog serieus te amuseren ook.
‘Hij zal het toch niet voor elkaar krijgen?’ zeg ik tegen Monique.
Ons is vooral dit jaar veel vaker opgevallen dat veel te oude en veel te dikke mannen met dames uit de categorie ‘lekkere wijven’ een relatie blijken te hebben. We weten dat er in Griekenland een vrouwenoverschot is en dat vreemd gaan een bijna geaccepteerd iets is, maar staan nog steeds verbaasd van de combinaties die we aantreffen.

We hebben ondertussen afgerekend en moesten €25 betalen voor het geheel. Da’s toch wel heel erg keurig vinden we.
Maar alles is keurig hier, was ons al opgevallen. Ons is wel duidelijk dat we hier te maken hebben met ondernemers die wél moeite doen om het gasten naar de zin te maken, om geld te verdienen, om een goed bedrijf op te bouwen, om niet te beroerd te zijn om hard en veel te werken, om behalve Grieks een internationale taal te spreken, om vriendelijk te zijn.
Het resultaat is te zien. Een mooie strandtent, bar, taverne en drie keurig uitziende apartementgebouwen met een perfect onderhouden tuin er omheen. Zo kan het ook.
Houd ons ten goede, veel Griekse ondernemers en vele Griekse burgers zijn zo. Maar we treffen ook vaak hele andere die lijken te denken dat het allemaal vanzelf gaat.
Want als je geen zin hebt om te trappen bergopwaarts kom je vanzelf weer in het dal terecht...

Ach ja, we zijn vergeten te kijken wat de dame gevangen of gevonden heeft. We vermoeden dat het octopusjes zijn omdat het spul in een emmer met water in haar auto meeging.

We verplaatsen onze camper enige meters naar een plek aan de rand van de P iets meer van de weg af en genieten met een ouzo en een koud biertje nog wat van de laatste uurtjes zon.
Tegen de tijd dat die zon weer zichtbaar begint te blozen komen er ontelbare mini muggetjes in de lucht. Ze zitten wel op je maar niet aan je. Ze steken dus niet.
Als Monique een half uur later buiten poedelnaakt klaar staat om met de buitendouche te gaan douchen worden we plotseling gewoonweg overvallen door honderden maxi muggen die zowel op als áán ons zitten. Deze steken dus wél. Zo’n aanval hebben we zelden meegemaakt. Niet in Noorwegen, niet in Kalogria, Griekenland, wat toch beruchte muggenplekken zijn. Monique spoelt nog heel snel het sop af en vlucht naar binnen. Ik zeg ‘ik douche wel binnen’, ruim heel snel wat spulletjes op (gooi ze achter in de garage), en vlucht naar binnen met een lijf dat voelt als een fakir waarvan de truc met het spijkerbed niet helemaal goed is gegaan.

Binnen douche ik op mijn gemak af. Daarna zijn we nog een tijdje bezig om alle muggen die toch een kans hebben gezien om binnen te komen te vermoorden. Want dat gevoel hebben we erbij, die vuile krengen! De elektrische vliegenmepper doet wonderen en de vochtige schoonmaakdoekjes ook.  De meeste gevangen en geslagen muggen zitten al zo vol bloed dat ik bijna twijfel of ik een bloedtransfusie nodig heb. 
Wat stinkt dat overigens hè, die gebakken muggen en vliegen op zo’n elektrische vliegen/muggenvanger.
Een paar oudere Griekse dames die even eerder zijn gaan vissen zien we aan de waterkant zittend wild om zich heen meppen met een handdoek. We dachten er nog even over om dichter naar de zee te verhuizen maar daar zitten de muggen dus ook. Even later hebben de dames zich omgekleed en zitten ze met lange broeken, truien en hoedjes op verder te vissen.

Tegen de tijd dat we slapen gaan lijken we alles mugvrij te hebben. Dat alle horren mugproof zijn blijkt want we zien ze wel aan de buitenkant zwermen maar ze kunnen niet meer naar binnen. Doe dat ook maar niet jongens want hier binnen zijn wij de baas.

Truste

Woensdag 12 september 2012
Overnachten in Kryoneri, Griekenland
KM 60598
N38.33138   E21.57880


mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen