dinsdag 11 september 2012

over campers en zo


Dinsdag 11 september 2012
Wakker worden bij Mitikas, Griekenland
KM 60498
N38.67377  E20.97360

Een doodstille nacht was het waarschijnlijk. We hebben op een enkel plasmoment na alleen maar geslapen.
Moet er bij ons één plassen dan gaat de ander ook maar meteen. Thuis is dat waarschijnlijk anders als je met nog iemand het bed deelt. Een van de redenen daarvan is dat er in de meeste gevallen aan beide zijden van het bed een uitstapmogelijkheid is.

In onze camper (en in de meeste ‘dwarsslapers’) kun je maar aan één kant van het bed uit. Is één van beiden duidelijk een veelplasser dan kan die dus eigenlijk het beste aan de uitstapkant liggen. Ligt de veelplasser aan de achterkant dan wordt de minderplasser ook steeds wakker omdat het toch een beetje overheen gekruip is. In ons geval zijn ..
..wij evenveelplassers dus maakt het niks uit. Gaat de één dan moet de ander meestal ook wel.

In campers met een bed achterin aan de langszij (Frans bed) is het bed meestal redelijk laag. Bijna in ieder geval zonder een of andere vorm van trapje. Dat stapt dus makkelijk uit. Én je hebt veel hoofdruimte. Enkele nadelen kunnen zijn dat de camper daardoor meestal wel langer wordt en dat er minder bergruimte onder het bed is.
Bij dwarsslapers ontkom je meestal niet aan een trapje. Met uitzondering van enkele ‘buscampers’ die het dwarsbed altijd wel wat lager hebben. Dat komt voornamelijk omdat de meeste bussen naar boven toe wat smaller worden en het bed daar dus minder lang zou kunnen worden.
Bijna iedere niet-camperaar of kampeerder kent ook wel de zogenaamde ‘alkoofcamper’, zo’n camper met een ‘bult’ of ‘rol’ boven de cabine. Daar slaap je dus.
Dat scheelt natuurlijk lengte als je het bed boven de cabine kunt maken. Enkele nadelen (persoonlijk) kunnen zijn dat je nogal flink moet klauteren, en dat de hoofdruimte (som zeer) beperkt is. Vandaar dat veel ouderen en/of inmiddels stijveren geen alkoof kiezen.
Een ‘integraal’ camper is zo’n camper uit één geheel. Waarvan dus de cabine als uit één deel is met het leefdeel. De cabine maakt er ook inderdaad letterlijk deel vanuit als je de bestuurder- en bijrijder stoelen omdraait. Deze campers hebben in veel gevallen een hefbed. Dat is net zo simpel als het klinkt. Het bed is overdag tegen het plafond geheven en voor de nachtrust laat je dat zakken.
Nadeel daarvan is dan weer dat er niemand op één of beide stoelen kan zitten als iemand eerder wil gaan slapen of langer wil blijven liggen.


Zelf hebben wij een ‘semi-integraal’ camper. Dat ziet er aan de voorkant wat gestroomlijnder uit. Een vrij lage voorkant. De voorstoelen kunnen tijdens niet-rijden omgedraaid worden en bij het leefdeel worden betrokken. Daarmee creëer je dus een zithoek samen met het tweepersoons bankje wat in rijrichting staat. 

Ons bed – want daar ging het uiteindelijk om – is dwars aan de achterkant boven een grote bergruimte die van buitenaf toegankelijk is via een grote deur, meestal ‘garage’ genoemd.
We hebben een redelijke hoofdruimte (we kunnen nog net rechtop zitten) en hoeven niet al te hoog te klimmen. Het trapje is bij ons een ingenieus uittrekgeval: via een handgreep komen ineens 3 opberglades tevoorschijn die dan het trapje vormen. Gebruiken we het bed niet meer dan verdwijnt het hele spul weer naar binnen.
Een klein nadeel blijft natuurlijk toch weer de lichte vorm van ‘klimmen’.

Afijn, zo is het altijd wat.
Een camping voor onszelf
Een bar voor onszelf -
Hé stuk, wat doe je na sluitingstijd
Na het ontbijt houden we weer relaxday. Nou vooruit dan, we doen een klein handwasje in de Tupperware wonderemmer. Voor de rest: zonnen, beetje zwemmen, lezen enzo. Ach je kent het wel.
’s Middags komt er nog 'bezoek’. Een wat oudere en voor een groot deel tandeloze Griek parkeert zijn auto ergens achter ons en blijkt op een krukje ergens in de schaduw onder het afdak van het verlaten restaurant te gaan zitten.
Wat later komt hij onze kant op en maakt ons duidelijk dat de ‘camping’ (dus toch?) gesloten is. Hij heeft hier zelf ook een caravan staan maar de vakantietijd is voorbij. De kinderen gaan naar school en bijna iedereen is weer aan het werk.
Hij maakt ons attent op een klein douche- en wc-gebouwtje helemaal achteraan op het terrein.
Aan de achterkant daarvan is een mogelijkheid om chemische toiletten te legen en te spoelen. Kijk, weer zo’n behulpzame en vriendelijke Griek. Efcharisto poli!
Als we vertellen dat we uit ‘Hollandía’ komen zegt hij meteen ‘Amsterdam’, ‘Rotterdam’, ‘Port’ (haven) en maakt hij ons duidelijk dat hij op de grote vaart heeft gezeten. Die Grieken zijn we al meer tegengekomen.
Na enige tijd vertrekt hij weer, uitbundig zwaaiend.

Tegen vijf uur trekken we de wandelschoenen aan en lopen langs het strand naar het dorp Mitikas wat er vanaf onze plek vrolijk uitziet. Na een half uur zien we dat schijn voor een groot deel bedriegt. Bij vlagen is het een troep en ongeorganiseerd iets. Op de eerste etage van het betonnen skelet van een appartement in aanbouw hebben wat zigeuners letterlijk hun tent opgeslagen. Er hangt tien meter was te drogen in de wei. Enkele zigeunerdames zijn de was aan het doen onder een stranddouche. Het kan ook goed zijn dat ze er een kip aan het schoonmaken zijn.


Er is een poging gedaan een geplaveid voetpad langs het water aan te leggen maar zoals vaak in Griekenland is (en komt) het niet helemaal af, is de verlichting deels defect en/of vernield en groeit het onkruid aan alle kanten. Tegenover het voetpad is een armoeiig veldje waar een oude Mercedes staat die geprepareerd lijkt om letterlijk als treintaxi over het dichtstbijzijnde spoor te gaan rijden. Waarschijnlijker is dat al enige tijd geleden de wielen wel of niet met goedkeuring zijn verwijderd. Griekenland kennende is dat het ding er over jaren en jaren nog staat.

Op hetzelfde veldje staan enkele campers te bivakkeren. Het ziet er niet uit. Daar gaan wij van ons lang zal zijn leven niet staan.

We vinden Mitikas een grotendeels nietszeggend dorp. Er zijn enkele leuke plekjes. Bij het haventje zijn wat horeca gelegenheden. Sommige hebben hun ligging ontzettend mee zo vlak aan het water maar hebben dat geheel teniet gedaan door een vorm van meubilair buiten neer te zetten die in de gemiddelde quasi sjieke hoerentent niet zou misstaan. Hier wel dus.
Maar…… er is minstens één geweldige plek hier….. wie goed zoekt , langs het water helemaal naar het uiterste hoekje van het dorpje door een heel smal steegje weer naar het water loopt….. vindt iets wat zo van de een of andere Griekenland kalender lijkt ontsnapt.
Zoekt en gij zult vinden!
Helaas waren ze hier gesloten, anders hadden we er vast gegeten.

Op de terugweg door het dorp zien we nog een ambulance staan. De oranje striping houdt het bij dit weer zo te zien niet zo goed uit. Net ernaast lijkt het alsof ze een voormalig vissersbootje met een nieuwe lik verf een nieuw leven willen geven als ambulanceboot. We willen nog even een tip geven om met de verf die ze daarvoor gebruiken ook de ambulance(auto) bij te werken, maar daar gaan we met ons beste Grieks nooit uitkomen.
Nog één mogelijkheid om wat te eten voordat we het dorp weer uit zijn is een snackbar die zojuist lijkt te openen. Ook dáár komen we bij de uitbater van het geheel met ons beste Grieks, Engels, Duits en Frans niet uit.
Is ie nou wél geopend of niet? Gaat hij pas over een uur bakken of niet? Wil hij nou wel of niet iets voor ons maken (over een uur)?

Weet je, we zijn natuurlijk te gast in een ander land. En ik ben er zeker voor om rekening te houden met ’s lands gewoontes en gebruiken. En ik snap ook dat het handig is om ’s lands taal een klein beetje te spreken.
Maar ik snap nooit zo goed dat als je ondernemer bent in een plaatsje wat het toch ook een klein beetje van toeristen moet hebben (of zal moeten hebben), en op een locatie zit pal aan het plaatselijke haventje waar ook buitenlandse jachten en jachtjes aanleggen, in een economische tijd die zover ik begrijp ook in Griekenland ‘wat minder’ is, dat je dan niet een of andere cursus volgt om een héééééél klein beetje Engels te leren. Wil je dan wel of wil je dan niet vooruit?

Nee, dan maken we zo zelf wel iets in onze camper. Maar eerst nog een half uur teruglopen. ‘Thuis’ gekomen wachten onze vrienden ons al op. Ja, we hebben hier heel veel vrienden gemaakt de afgelopen twee dagen. Een aantal katten waarop een beginnend kattenpension jaloers zou zijn is graag in onze buurt. We snappen natuurlijk wel dat dat niks met onszelf te maken heeft maar alles met de wat zuur geworden yoghurt die we eerst wilden weggooien en met een restantje kaas dat we te vochtig hebben weggelegd.
Om de zoveel tijd doen we wat van het spul in een provisorisch gemaakt voederbakje onder een boom. We hebben eerst een kuiltje gemaakt in de (harde) grond en vervolgens daar wat aluminiumfolie in gevouwen.
Want aluminiumfolie is naast de keukenrol toch wel een onmisbaar iets in de camper.
Zelf maken we een eenvoudig maal. 
We hebben nog wat het hele vaste brood wat we gisteren geschonken kregen. Dat beleggen we met knapperig gebakken bacon en gebakken eieren. Eenvoudig maar voedzaam, vullend en lekker.
 Nee, de kat gaat niet meer met onze magen lopen.

Douchen – uitbuiken – neut – lezen – sterren – slapen














Truste

Dinsdag 11 september 2012
Overnachten bij Mitikas, Griekenland
KM 60498
N38.67377  E20.97360


mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen