maandag 10 september 2012

geef ons heden ons dagelijks brood


Maandag 10 september 2012
Ontwaken in een baai bij Plagia, Griekenland
KM 60454
N38.78638    E20.75412



Op plekken als deze kunnen we het een week uithouden. Toch willen we ook wel wat meer zien dus zakken we vandaag verder af richting Patras.
Bij Patras gaan we dan de brug over en als we tijd hebben brengen we nog enkele dagen door op het strand van Kalogria. De laatste twee dagen van onze vakantie slijten we zoals in al onze Griekenland campervakanties in Valimitika, een dorpje aan de Noordkust van de Peleponnesos op een uurtje oostelijk van Patras.
We hebben nog een hele goeie reden om ..
..jaarlijks Valimitika te bezoeken maar dat lezen jullie wel als het zover is.

Het strand is hier echt van iedereen. Hadden we gisteren schapen, geiten en knuffelzwijnen, vandaag zoeken wat Oostenrijks aandoende koeien hun strandvertier. Enkele koeien wagen het zelfs de bar te bezoeken maar vangen helaas bot want de eigenaar is nog niet aanwezig.
Als de eerste twee brommers met menselijke strandgasten arriveren vertrekken we, de slingerweg weer terug naar Plagia.
Vandaar laten we de navigatie ons de weg wijzen naar het verlaten oude Plagia, een dorp in de bergen wat door een aardbeving in 1971 is verwoest [N38.80560 E 20.77664].

Na een klein kwartier zien we de eerste restanten. En het worden er meer en meer. Links en rechts van de weg staan alleen nog de muren overeind van huizen die ooit een typisch Grieks bergdorp hebben gevormd.
Af en toe zien we een huisje met het dak er grotendeels nog op. We twijfelen of er nog iemand woont. Maar daar hebben we sowieso altijd al van staan te kijken in Griekenland. We zien wel eens optrekjes waarin je je hond nog niet zou laten dekken maar waar toch mensen blijken te wonen. Misschien zijn ze wel veel tevredener en gelukkiger dan vele ‘goed gesitueerden’ onder ons. Wie zal het zeggen.


Net voor een kerk die nog intact lijkt aan de rechterkant van de weg zien we een vrouw van middelbare leeftijd water halen bij een grote waterput. We zeggen ‘Goh, woont er hier dus toch nog iemand?’ De vrouw groet vriendelijk in ons voorbijgaan. Ter hoogte van de kerk - die opvallend genoeg nog helemaal intact lijkt - is rechts een inham. Het is geen echte P maar het begin van een korte schuine oprit naar het hek van de kerk. Omdat we niet verwachten dat de hoogmis zo begint parkeren we er de camper. We stappen uit om wat foto’s te maken. 


Dat kan soms wel effe duren bij ons want we hebben beiden een toestel(letje).
Dat betekent helaas vaak wel dat het bijna onbegonnen werk is om de opnames uit te zoeken. Deze kerk en alles er omheen komt er ook weer vanuit alle hoeken en gaten op en dan moet ik achteraf een keuze maken uit honderd kerkfoto’s. Ja van één kerk dus.
Dat is een groot nadeel van de digitale fotografie met geheugenkaartjes die geen drol meer kosten.



Het analoge tijdperk was wat dat betreft een stuk duurder. Dan nam je 10 fotorolletjes mee op vakantie en kon dan 360 foto’s maken. Dan kwamen daar nog eens de kosten bij voor ontwikkelen en afdrukken en her en der een vergroting. Voor de totale kosten daarvan kon je dan bijna weer op vakantie.

De ouderwetse rol dwong je wel ook om elke opname kritischer te maken. Want een rolletjes van 36 was zo vol. Nu met de geheugenkaartjes ‘knip’ je er met het grootste gemak een paar honderd per dag. ‘Knip maar, wat niet mooi is wissen we weer’.
En vaak gebeurt dat dan niet of men vindt het toch weer zonde. Als gevolg zit je thuis dan met gigabytes aan foto’s te koekeloeren waar je eigenlijk nooit meer wat mee doet. Een voordeel van digitaal is dan weer dat een harde schijf heel wat minder plaats in neemt dat die dozen vol papieren foto’s op zolder. Hoewel: het album is weer aan een revival bezig……
Ach, zo is het altijd wel wat.

Het probleem is op dit moment in ieder geval minder groot want de batterij van mijn camera is na een paar opnames leeg en de reserve ben ik vergeten op te laden.
Terwijl ik nog bij de kerk ronddwaal is Monique verderop in het verlaten(?) dorp aan het ronddwalen. Zo komt ze langs een plek bij wat oude bomen waaronder wat kippen lopen en de eerder genoemde dame bezig is. Er blijkt ook een man te zijn. Het stel zegt Monique vriendelijk gedag. Als Monique even later weer terug komt roepen ze haar. De Griekse dame geeft Monique twee heerlijke warme kaneelkoekjes, waarmee Monique even later bij mij aankomt.
We pakken uit onze camper wat souvenirtjes die we mee hebben genomen voor ‘speciale gelegenheden’. Vorige jaar hadden we tulpenbollen in zakjes, nu hebben we Delftsblauwe klompjes-sleutelhangers, Delftsblauwe vaatdoekjes en Delftsblauwe onderzetters. Ja, ons ben traditioneel!

We geven de klompjes en een vaatdoekje aan de dame die ook een hele vriendelijke heer blijkt te hebben. Het stel lijkt te wonen in een huisje wat de aardbeving redelijk heeft doorstaan. Óf ze hebben het weer een heel eind opgeknapt. Ondanks hun niet hedendaagse kledingstijl ziet het Griekse stel er hartstikke spic-en-span uit. Daarbij laten de openheid, vriendelijkheid en frisheid van hun gezichten elke moderne gekleurde outfit verbleken.
Met haar handen, voeten en onze beperkte Griekse woordenschat wordt het ons duidelijk dat de vrouw iets verderop -  de plek waar Monique even tevoren langs kwam - brood (en o.a. koekjes dus) aan het bakken is en dat we daar foto’s van mogen maken. Dan verdwijnt ze in haar huisje. Wij lopen naar een plek iets terug aan de linkerkant van de weg en treffen daar een tafereel wat je bijna nooit meer ziet.
Onder een paar hele oude bomen waar wat hele oude kippen lopen en een oude manke poes staat een hele oude steenoven, zoals vroeger elk dorp wel één of meer steenovens voor algemeen gebruik had.
Een klein metalen schotje dekt de ingang van de oven af.
Even later komt ook het Griekse stel erbij. De dame haalt het schotje weg en we kijken allebei verrast en verrukt naar binnen…
Meer dan tien joekels van broden en pita’s en ook nog kaastaart zijn zojuist klaar. Ze geeft ons een stuk warme kaastaart. Oh man, zo lekker en vers hebben we hem nog nooit gegeten! Maar wat we hier vooral weer proeven is de echte Griekse sfeer en traditie en vooral gastvrijheid en vriendelijkheid. Onbetaalbaar! Dat zijn nou die dingen die je tegenkomt als je met je camper door een land zwerft en niet in een of ander all-inclusive verblijft waar je nooit vanaf gaat. Maar goed, ieder zijn of haar ding…



Monique – die al grote ogen heeft – spert ze onder het roepen van ‘wo(u)w!’ diverse malen nog verder open bij het zien van al dat moois. De Griekse dame herhaalt lachend steeds dat ‘wow’. Een uiting die ze blijkbaar volkomen begrijpt.
De man heeft ondertussen zijn oude pick-up gehaald. En wat blijkt: hij gaat al het gebakken spul verkopen op de markt in Plagia. Pure ‘broodwinning’ dus hier. Waarschijnlijk zijn de kippen er ook voor de eierenverkoop. This is back to basics guys!
De dame schept als een geroutineerde pizzabakker alle broden uit de giga-oven. De as van de houtskool waar ze op hebben gelegen wordt er afgeklopt en wat je dan ziet zijn broden waar een kampioenbakker in Nederland meesterbakker mee zou worden.
Ze geeft ons zo’n joekel van een brood. Nou, een dergelijk cadeau hebben we al heel lang niet meer gehad! Dit wil ik wel voor elke verjaardag.
Dit laatste kwartier hier maakt weer zo’n hele bijzondere vakantiedag die altijd bij blijft. (Ik typte per ongeluk blij ipv bij, maar hoe waar is dat hier)
Als we het stel gedag zeggen pakt de Griekse dame ons heel spontaan vast en kust ons op de wangen gedag.
‘Bye Bye! -  Yassas! – Efcharisto poli!’ Tja, wat moet je allemaal zeggen in zo’n geval…

Met onze camper bijna overbeladen door het hele zware brood rijden we even later heel langzaam nog een beetje beduusd door zoveel hartelijkheid en gastvrijheid het in eerste instantie zo levenloze lijkende dorp uit maar wat toch zo vol leven is. Als je maar goed kijkt, luister, hoort, en je hart open stelt...

Op onze vervolgroute valt nog wel meer te kijken. Het is een weg die door een prachtig Grieks berglandschap slingert. De weg zelf is minder prachtig en van de categorie ‘gemiddelde Griekse wegen’. Bij ons in Nederland is dat dan gewoon een bar slechte weg.
Blijkbaar komen we toch in een iets toeristischer omgeving terecht want we komen zowaar enkele huurscooters en –auto’s tegen in het grotendeels verlaten gebied.

Via Steno en Pogonia kronkelt de weg naar Paleros Beach [N 38.79673  E20.86046]. Daar is het over met de eenzaamheid. Een hele lange rij campers op het strand. Allemaal netjes achter elkaar. Het strand op zich ziet er wel mooi uit. We rijden toch door. A) vinden we het nogal veel campers en B) moeten we eerst ook nog ergens de watertank zien te vullen.
In Paleros zelf is een waterkraan [N38.78274  E20.88332] die echter afgesloten blijkt te zijn. Daar we toch ook diesel willen tanken rijden we naar een tankstation net buiten het dorp aan de noordkant[N38.79565  E20.88066] waar we ook de watertank mogen vullen met een slang die er klaar voor lijkt te liggen. Efcharisto poli!

Dan gaan we weer door het dorp naar het zuiden. We kronkelen via de mooie kustweg met her en der prachtige kleine tweepersoons baaitjes helemaal naar Mitikas, rijden aan de noordzijde het dorp voorbij, en duiken bij [N38.67666   E20.96362] rechts een weg in naar het strand. 

Bij het strand aangekomen gaan we linksaf en volgen via een onverhard (maar redelijk hard) pad het strand. Een paar honderd meter vóór ons rijdt nog een camper die zoekende lijkt naar een plek.
Net voorbij een weg/pad linksaf richting hoofdweg is aan de linkerkant een gesloten en verlaten bar / taverne / camping(?). We zien eigenlijk een hele mooie plek onder een paar bomen net achter de strandbar. Zullen we? We rijden het terrein op en zien dat voor het etablissement einde seizoen is.
De rieten strandparasols zijn netjes opgestapeld onder een groot afdak van wat waarschijnlijk het restaurant was. Er staan her en der nog wat caravans op het grasveld achter en naast het gebouw. De meeste van de caravans zijn al afgedekt met allerlei kleden. Daar gaan van de winter vermoedelijk geen eigenaren meer van komen.
Wat let ons om onze camper onder en tussen de prachtige bomen te zetten? Er is een stranddouche bij de hand, een kraan en we hebben als we willen een eigen privé strandbar.
De schaduw van de bomen is meer dan welkom tijdens deze hele warme dagen.

Daar staan we dan. Op een plek waar je op een Italiaanse camping tijdens het hoogseizoen een prijs zou betalen waar je bijna een hotelkamer voor zou kunnen huren. En met de zee en stranddouche voor de deur [N38.67377  E20.97360]. Het geheel blijkt ‘PAVAN cafe bar’ te heten.

We zitten nog niet goed en wel uitgestald op de stoeltjes of er komen een paar auto’s aan. Ons wordt duidelijk dat het de eigenaar is in de mooie blauwe BMW, en wat personeel in een rotte roestgele VW pickup.
De jongens gaan de laatste achtergebleven betonnen parasolvoeten opruimen die nog op het strand staan. De eigenaar kijkt sigaretten rokend toe hoe de jongens zich het zweet tussen de bilnaad werken.
Monique vraagt ‘No problem?’ op onze camper wijzend. De eigenaar brabbelt van alles in het Grieks. We verstaan woorden als ‘camping’, ‘closed’ en op het laatst het verlossende ‘no problem’.
Da’s heel fijn. Gelukkig zijn de beste mensen na een half uur weer verdwenen en hebben we het rijk weer alleen. Een hele mooie en prettige plek pal tegenover het eiland Kalamos. 


Voor de rest luieren en lezen we wat en duiken de zee een keer in. We brotselen wat op de grill buiten en de avond is relaxed zoals hij de hele vakantie al is. Achterover op de stoel buiten, een ouzo in de hand en een beetje turen naar de overkant (eiland) en de bovenkant (heelal).



Truste

Maandag 10 september 2012
Overnachten bij Mitikas, Griekenland
KM 60498
N38.67377  E20.97360

mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen