vrijdag 14 september 2012

herfst


Vrijdag 14 september 2012
Ontwaken bij het strand van Kalogria, Griekenland
KM 60701
N38.15637  E21.3678

De voortekenen waren er gisterenavond al: een heftige storm met onweer trok afgelopen nacht over het strand hier. Halverwege de nacht leek het ons het beste om de camper met de kop in de wind te plaatsen. Geen nadeel zonder voordeel: het stof van drie weken in gortdroog weer rondtoeren is grotendeels van onze camper gespoeld.
Als we wakker worden miezert het nog wat maar de wind is gelukkig wel een stuk minder.
Helaas is dit jaar de meneer van ‘Trauben’, ‘Brot’ en ‘Tomate’ niet gekomen op deze P.
In voorgaande jaren kwam het oude Griekse baasje met zilvergrijze auto bij de campers langs om alle ingrediënten voor een goeie Griekse salade (muv de feta) aan de man te brengen. Hij trok dan de kofferbak open en had van alles wat bij zich. Zelfs een ouderwetse handweegschaal, zo’n ding met een veer.
Deze man was

commercieel genoeg om het kleine assortiment producten wat hij bij zich had ook in het Duits te kunnen roepen. Dat was dat ook het enige buitenlands wat hij sprak. De eerste keer twijfelden we aan de versheid van zijn ‘Brot’ weten we nog, maar uiteindelijk bleken al zijn spulletjes vers. Jammer, we missen hem.

In de verste verte is er geen vers Brot hier dus roosteren we wat sandwichbrood. We hebben in Griekenland altijd wel  een lang houdbaar sandwich brood in de camper. Normaal zo droog als de Kont van Sinterklaas maar voor te roosteren is het prima. Dat doen we niet in een broodrooster want dat trekt veel te veel stroom. Daar we altijd vrij kamperen staan we niet ‘aan de paal’ (aan de 230v) maar moeten we het doen met de stroom uit onze twee huishoudaccu’s van 85 ampere elk.
Die worden wel constant opgeladen door een zonnepaneel van 95 watt op het dak maar dan nog moet je er geen hele grote stroomverbruikers aanhangen. Via een omvormer hebben we wel gewoon 230v op de stopcontacten maar dat gebruiken we hoofdzakelijk voor het opladen van telefoons, accu’s van de camera’s, batterijen, de laptops en een heel enkele keer kijken we een paar uurtjes TV.
Onderschat overigens niet het opladen van laptops; dat vreet enorm veel stroom.

Het brood roosteren – want daar ging het om – doen we in een droge koekenpan. Op een klein vuurtje en na een paar minuten omkeren. Ach, het is niet zo lekker als uit de broodrooster maar een prima alternatief. Zeker als je er uitgebakken bacon en gebakken eieren op doet!
Maar dat doen we nu niet.

vlakbij Kalogria

We willen vandaag nog een stuk zuidwaarts, naar Kato Samiko. We gokken erop dat we daar wat bekenden uit vorige campertrips ontmoeten. We weten dat ze in Kato Samiko verschillende jaren achtereen wekenlang doorbrachten rond deze tijd. Het was een prima en mooie plek aan het strand en we hebben er ooit eens een nooit te vergeten feest meegemaakt. Dat staat uitvoerig beschreven in een eerdere blog van ons.[link].
Het was de laatste openingsdag van de taverne dat seizoen en de gehele drankvoorraad ging er aan leek het. Eerst kwam de wijn uit echte flessen, daarna uit grote plastic flessen zonder label, en daarna uit jerrycans die een van onze Duitse feestgenoten toen nog beschreef met ‘das sind doch Benzine Canister!’.
Zoals iedereen zich de volgende dag voelde en er bij lag moet dat heel dicht bij de waarheid zijn geweest.

Terug naar nu. Via de E55 rijden we zuidwaarts. Het is ongeveer anderhalf uur rijden vertelt de navigatie. Stel je niet te veel voor van een ‘hoofdweg’ als de E55 in Griekenland. Een dorp van niks in Nederland zou zich schamen voor zo’n weg in hun gemeente. Bij Pyrgos stuurt onze navigatie ons de stad door. Ik twijfel even maar volg toch maar zijn aanwijzing. Na een paar minuten weet ik dat ik beter had moeten weten. Ik zie de smalle straat waar ik op een gegeven moment in zou moeten en zeg tegen Monique ‘dat ga ik niet doen, ik ga terug naar de E55’.
Zo gezegd zo gedaan. En goed gedaan want dat is veel sneller. Als we net goed en wel weer op de E55 zitten komen we langs een andere grote afslag naar de stad Pyrgos. Een druk kruispunt met stoplichten. 

Het is rood voor ons.

En wie zien we daar??? Nee, niet onze kennissen die we straks hopen te treffen, maar de zigeunersloerie die in 2009 ook al op dit kruispunt op de een of andere manier haar inkomen stond te vergroten. Ook haar beschreef ik al in 2009. En ze staat gewoon nog steeds hier op dit kruispunt!
Ja, het spijt me, ik schrijf ‘zigeunersloerie’. Een beetje bruut misschien.
Een zigeuner – of Roma – dame is ze heel duidelijk zichtbaar. Rond Pyrgos (en andere Griekse steden) leven altijd concentraties zigeuners in krakkemikkige tentenkampen die centen proberen te verdienen. Klik voor meer info over Roma's.
Niks mis mee zolang ze maar proberen te ‘verdienen’. Maar er zijn er ook zat die ‘verdienen’ zien als ‘de hand ophouden’. En daar heb ik moeite mee. Al sta je maar bij een stoplicht en was je de ruiten even snel dan doe je nog moeite wat voor de centjes en lever je een dienst (waar je wel of niet op zit te wachten). Maar een hand ophouden vind ik toch echt te weinig moeite.

Goed, ‘zigeuner’ waren we al uit. ‘Sloerie’ (of slet), ja dat is misschien een beetje cru. Ik weet nog dat we in 2009 een paar keer voor dit betreffende stoplicht stonden en dat zij daar toen ook alle wachtende auto’s aanschoot. Het eerste wat ik er toen uitflapte was ‘jee wat een sloerie’. Maar ook, en dat moet gezegd: ‘maar wat een bloedmooie meid zeg!’ Kijk, dat doet haar toch weer goed. Niet?  


Want ze is werkelijk prachtig. Een ongetemd dier, een   
zwerfkat, mager maar lenig en afgetraind, vuil van het stof 
waar ze vaak doorheen moet kruipen. Een vechter. Waag het niet haar te beledigen en ze zit je achterna tot in de hoogste boom. Haar gezicht en houding stralen vechtlust uit maar ook verslagenheid. 

Ons is niet helemaal duidelijk hoe ze nu hier haar kost staat te verdienen. En of het ‘verdienen’ is. Ze schiet van het ene stoplicht naar het andere en lijkt haar hand op te houden. We zouden er niet van staan te kijken als ze voor de centjes bepaalde ‘diensten’ verleent. Nee, we denken niet dat dat een vooroordeel is.
Overigens is er ook een klein manneke bij van misschien een jaar of zeven. We menen te herinneren dat ze drie jaar geleden ook een klein jongetje langs de kant had zitten. Haar zoontje waarschijnlijk.
Het manneke rent nu zoals zijn moeder ook van de ene auto naar de andere.
Jee, ongelooflijk. Die staan hier waarschijnlijk dus elke dag. Jaar in jaar uit. Vechters. Overlevers…

Het is groen…

We mogen weer verder met onze prachtige mooie camper tijdens deze vierweekse vakantietrip. En daarna mogen we weer aan de slag met onze leuke en zinvolle banen. We mógen.
We komen langs de afslag naar Olympia. Olympia, de mooiste afgraving van Griekenland.
Twee keer eerder hebben we het bezocht en nu twijfelen we om zelfs een derde keer te gaan. Doen mensen, al was het alleen maar om te zien waar elke vier jaar het Olympisch vuur wordt ontstoken. Natuurlijk is er nog zoveel meer te zien. O.a. het prachtige museum met ongekend gedetailleerde beeldhouwkunst.
Deze keer rijden we door. We zijn nu vlakbij Kato Samiko. We herkennen het allemaal weer.
We rijden naar de camperplek van toen. Er zijn er twee vlakbij elkaar hier aan  het einde van de asfaltweg. De situatie op de linker (grote) is een stuk anders. De hele grote taverne waar we zo flink gefeest hebben is er niet meer. Nu staat er midden op de plek een kleine taverne/kantina. Voor de campers is ook duidelijk minder plek. De kennissen die we hadden gehoopt aan te treffen zien we ook niet. Er staan een stuk of vier camper bijna tegen elkaar aan.
Da’s een tegenvaller. We rijden 50 meter terug naar de andere strandbar. Daar staan geen campers en we plaatsen de onze voorlopig even met de neus naar zee gericht, pal in de stormachtige wind. In een kwartier tijd is er door alle poriën van de camper al een goeie schep zand naar binnen gewaaid.
Tja, wat nu? Blijven staan? Of jammer maar helaas, en naar een andere plek kijken? We lopen een stukje heen en weer terug.
Als we in de camper zitten zie ik ineens een buurcamper verschijnen. Zie ik dat goed????
Nee, beste lezers,  weer niet onze kennissen.
Op de kap van de Duitse buurcamper staat met rode letters ‘WOMO’. En achter het raam staat een papier met ‘PRESSE’.  ?? Het zal toch niet……? Jawel! Ik zeg tegen Monique ‘WOMO staat naast ons!’

De naam WOMO is al vaker gevallen in deze blog (www.womo.de). De blauwe boekjes van het stel Reinhard und Waltraud Schulz zijn voor vele camperaars als bijbels. Het lijkt wel alsof ze nooit iets anders gedaan hebben dan met hun camper rondreizen. Vele boekjes over hun camperreizen door vele Europese landen hebben ze geschreven. Zelf hebben we een paar Griekenland boekjes van ze en ook een boekje over Noorwegen. Heel gedetailleerd beschrijven ze waar je vrij kunt kamperen, waar bijvoorbeeld waterkranen te vinden zijn, bakkers, stranden en noem maar op. Het gaat soms echt van : ‘hier het bos in, bij de grote eikenboom links, na 300 meter op de splitsing bij de waterput linksaf, als je een groepje bramenstruiken ziet rechts het karrenpad in, en dan ben je na 50 meter op het strand’.
We hebben hun tours vaak gevolgd en als we soms bij een onmogelijke plek of afslag aankomen zeggen we wel eens ‘ze zullen toch niet echt deze weg in zijn gegaan?’
Wel, nu is de gelegenheid om dat te vragen want ze staan naast ons. We lopen naar ze toe. Omdat we ze alleen kennen van een paar kleine foto’s uit hun boekjes twijfelen we nog een heel klein beetje maar als we ook hun camper zien en ook hoe hun bestuurders cabine alias ‘kantoor’ is ingericht weten we het zeker.
Een laptop in het midden, Waltraud met een notitieboekje in haar handen, en inderdaad het bordje ‘Presse’ achter de voorruit, dan kan het niet meer missen.
We hebben een kort en leuk gesprek. Monique laat onze Womo Griekenland boekjes zien waarop Reinhard meteen spontaan aanbiedt om iets persoonlijks in een van de boekjes te schrijven.
Ze vertellen dat het voor hun hier deels ook gewoon werk is. Deze reis trekken ze een aantal camperplekken na van hun boekjes om te zien of er wat geupdate moet worden en of er mogelijk mooie nieuwe plekken ontdekt kunnen worden.

Op de vraag of ze inderdaad altijd die onmogelijke wegen in gaan zoals ze beschreven staan vertelt Waltraud dat inderdaad dat het geval is en dat Reinhard wat dat betreft de meest eigenwijze is.
En als ze zich dan weer eens ergens doodlopend rijden zegt Waltraud tegen Reinhard: ‘Siehst du jetzt das es hier nicht weiter geht?!'
We babbelen nog even en dan vertrekt het stel. Op weg naar Olympia. Net zoals wij vinden zij die historische plek bijzonder genoeg om een derde keer te bezoeken. 

Na deze verrassende ontmoeting besluiten wij om ook te vertrekken. Een stuk noordwaarts naar een mooie camperplek met een goeie kantina vlakbij Kastro Kylini.
Het wordt donkerder en donkerder onderweg en we zien in de verte heftig onweer. Als het op een gegeven moment ook gaat stormen twijfel ik even om de camper ergens in de beschutting van een groot gebouw te zetten. Maar ik gok er op dat we het zwaarste weer rechts laten liggen. Wat het onweer en de wind betreft klopt dat ook wel, we krijgen echter een zooi regen over ons heen zoals we zelden hebben gehad. Ook de snelste stand van de ruitenwissers is niet genoeg en we moeten snelheid verminderen de snelheid tot hooguit 30 kilometer per uur.
Na tien minuten is het weer zo goed als droog.

Voorbij Pyrgos nemen we de afslag naar o.a. Kilini, een plaats waar ook ferry’s naar o.a. Kefalonia vertrekken. Dat hebben we in 2009 ook gedaan.
We denken een binnendoorweg te hebben ontdekt naar waar we wezen moeten. Na een kwartier stijgen, dalen, slingeren en hobbelen moet ik echter tegen Monique zeggen: 
‘Siehst du jetzt das es hier nicht weiter geht?!'
De volgende poging lijkt wel te lukken. We stoppen nog ergens langs de weg aan de rand van een dorp bij een gemeentelijke kraan maar daar komt niks uit. Dan worden we aangesproken door een stel 'wilde mannen' die ons water aanbieden. Het blijken Polen te zijn die al jaren in Griekenland werken. Ja, ook hier dus, terwijl er toch heel wat Griekse werkelozen zijn!
Deze Polen werken in de tomatenteelt. Behalve het water krijgen we ook nog een zak grote Griekse tomaten mee. Wat een leuke gift! Bedankt!


trots op Griekenland
Als we bij de laatste bocht voor de camperplek aankomen wacht ons een teleurstelling: het heeft zo ernstig geregend dat er een hoop water op de weg staat waarvan de diepte niet is in te schatten. We rijden een klein stukje er doorheen maar als snel is er zo’n 20 cm water. En het Griekse wegdek kennende met onverwachte gaten erin durven we de gok niet te nemen om door te rijden.
Da’s mooi balen. We proberen een andere route, kleunen mis omdat de weg daar ook te slecht wordt, proberen nog een paar andere camperplekken op de terugweg, maar het is allemaal niks.
Dan gaan we verder niet liggen zoeken. We rijden terug naar waar we vanochtend vandaan kwamen: Kalogria. Drie uren gereden vandaag die we beter hadden kunnen besteden aan een boek lezen ofzo. Hoewel, dan hadden we Reinhardt en Waltraud Schulz van WOMO niet ontmoet. En dat was toch ook wel een leuke verrassing.

Het is al bijna donker als we bij het strand van Kalogria midden aankomen. We maken een snelle hap, douchen en gaan op tijd naar bed. Als we naar buiten kijken zien we dezelfde onweersluchten als gisterenavond. Nee, dat zit nog helemaal niet goed met het weer.

Truste

Vrijdag 14 september 2012
Overnachten bij het strand van Kalogria, Griekenland
KM 60701
N38.15637  E21.3678

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen