Naar Lefkas

Zaterdag 8 september 2012
ontwaken ergens in de buurt van Paliampela
KM 60361
N 38.92009  E20.99969

Hadden we een beschermengel
in onze boom?

Blijkbaar was er een feestje afgelopen nacht bij één van de Griekse duurkampeerders achteraan op het strand want tot een uur of drie klonk luide muziek. We vonden het wel erg leuke Griekse muziek, dat dan weer wel. 

Onze Duitse buren zijn er ook vroeg bij. Man, vrouw en hond zwemmen al vrolijk in het rond. En warempel de Fransen zitten ook al buiten aan de koffie. Terwijl wij er nog niet echt helemaal bij zijn.

Na het zwemmen vraagt onze Duitse buurman of hij ‘Frisches Brot’ voor ons zal meenemen uit het dorp. De Fransen adviseert hij ‘Fresh Bread’. In het Nederlands is dat ‘vers brood’ zoals we allemaal wel weten. Kijk da’s nou jammer, in het Frans lijkt het weer ..

..op geen van drie.
En weg is hij op zijn sportieve scooter.

Na 20 minuten is hij terug met heerlijke broden , bijna te warm om aan te pakken. Vielen Dank Herr Nachbar! Beter een goede buur dan een verre vriend.

Een uurtje later gaan de Fransen het water op met een soort van Canadese trapkano. We hebben nog nooit zoiets gezien. Een waterfiets maar dan in kano-vorm.
De Duitsers doen het iets minder sportief. Zij gaan op pad met de scooter. Het hondje zit voor op de treeplank tussen de voeten van de bestuurder. De hond kan duidelijk beter om gaan met tweewielig vervoer dan het kuthondje van Jo Rat.

Wij gaan er even later ook vandoor, ondanks dat we het een fantastische plek vinden.
We tanken de watertank vol bij het Griekse fonteintje aan het strand en zwaaien in het voorbijrijden Yannis en zijn familie en personeel uit. Dag mooie plek, dag familie, bedankt!

Op naar Lefkas. Daar zijn we ooit al eens geweest met onze eerste camper. We weten nog dat we in één dag het eiland zijn rondgereden en niet echt een aantrekkelijke plek vonden. We moeten er wel bij zeggen dat het tijdens ons bezoek een paar dagen slecht weer was. In onze herinnering was Lefkas ook veel te toeristisch voor ons. Maar wie weet waren we gewoon op het verkeerde moment en ervaren we alles nu heel anders.

Toch houden we een zekere scepsis, ook mede door het boekje van Womo en andere reisverslagen. Daaruit proeven we nog steeds veel toerisme, niet altijd met de camper goed toegankelijke plekken, en ruimingen door de politie of ondernemers.
Ja, dan zul je misschien denken: ga dan naar een camping. Maar daar hebben we het al vaker over gehad. Wij zijn niet zo van de campings. We houden niet van rijtjes, niet van hutjemutje, en niet van veel regeltjes.

We zien al veel verkeer Lefkas oprijden via de hele aparte hef- en draaibrug. We beseffen ook wel dat zaterdag en zondag niet de meest ideale dagen zijn om het eiland te bezoeken. De Grieken gaan ook graag naar het water, en voor de meeste scholieren beginnen a.s. maandag de scholen weer. Maar goed, het komt nu eenmaal zo uit.
We gaan als eerste naar het strand bij de windmolens. Over de brug meteen rechts en dan langs het strand. Dat strand is nu dus bijna overal afgesloten voor auto’s en dus zeker campers. Jammer, jaren geleden kon je hier nog op.
We hadden het idee om hier een paar dagen te staan en dan maandag met een quad het eiland te verkennen. Dan naar een mogelijke camperplek iets verderop langs de westkust: Agios Ioannis. Druk met badgasten, stoffig en niet echt een mooie plek om te staan naar onze mening.
Omdat de dag toch al half voorbij is gaan we de tweede helft de stad maar in.
Een kade/boulevard met veel terrasjes maar ook redelijk druk verkeer. Het aandeel yuppenterassen lijkt erg hoog. Geen wonder, gezien de vele prijzige boten die er afgemeerd liggen.

In de stad is er één echte winkelstraat met veel toeristentroep, terrasjes en horeca. In de kleine steegjes en straatjes daarachter vinden we wat meer van het oorspronkelijke Griekenland terug.
Monique scoort in een paar winkeltjes wat leuk zomerspul. Ik scoor buiten vóór de winkel een wifi-spot dus kan mooi effe de mail op mijn telefoon binnenhalen.
Enkele van de kledingstukken kopen we in winkeltjes beheerd door echt hele kleine Chinezen.
De winkels zijn van links tot rechts en van beneden naar boven volgestouwd met kleding, schoeisel, tassen, koffers en ……. ik weet het niet meer. De looppaden zijn afgestemd op echt hele kleine Chinezen. Idem de paskamer annex bezemhok annex nooduitgang annex berghok.
De echte hele kleine Chinese verkoopster heeft wel verstand van kleding. Terwijl Monique haar claustrofobie aan het overwinnen is in de paskamer wijst de Chinese op mijn shorts en zegt. ‘Good short. From China’. Ik zeg ‘No, from Bristol’, daarmee niet doelend op de Engelse badplaats. ‘Yes, from China. Good shorts. I have more’.
Ok, laat maar. We slenteren nog wat door steegjes en gangetjes, en puntje bij paaltje drinken we in het meest toeristische deel van de winkelstraat, bij een enorm kleurrijke o.a. ijs- en koffietent heerlijke Fredo Espresso’s. Kouwe koffie met ijs(klontjes), gruwelijk veel suiker (de ‘Sweet’-variant) en lekkere vette gecondenseerde melk erin. Lekker joh, doen! Tegen half vijf zijn we terug bij de camper die goed opgewarmd is op het schaduwloze parkeerterrein aan het water.
Tja, wat nu. We proberen de westkust nog even. Pefkoulia Beach zou misschien nog iets kunnen zijn voor vannacht. We zien vanaf een afstand al dat het strand voor een groot deel vol staat en ligt met parasols, ligbedden en badgasten. De afrit vonden we ook nogal aan de hele steile kant.

En zo te zien heeft de honingverkoper er hier ook al geen zin meer in. Nee, zo komt de Griekse economie wel weer op gang...

Omdat we de camper in principe al verkocht hebben, en hij na de vakantie wordt opgehaald, nemen we geen risico meer met hele steile op- en afritten en laten we deze beach ook liggen. Dan zijn we bijna in Agios Nikita waarvan we weten dat daar geen mogelijkheid is voor campers.

Er is op dit moment goed veel verkeer op pad van en naar de beaches, en we houden het voor gezien. We hebben echt helemaal geen zin in deze drukte en hebben dus hetzelfde gevoel als jaren geleden. We schrappen Lefkas voorlopig voorgoed van de lijst. Niet meer doen. Ja, misschien in oktober, november met een goede 4 x 4 camper.

Het eiland afrijdend kopen we net óver de brug drie kilo witte zoete pitloze druiven voor €5,- bij een leuk oud baasje, en even verderop wat meloenen.

We rijden naar Plagia wat zo’n beetje aan de overkant van Lefkas ligt. Aan de rand van het dorp twijfelen we even bij een afslag. Een hele vriendelijke Griekse dame komt meteen naar onze camper en als wij vragen ‘Poe iene ena Paraliá?’ wijst zij ons de weg. ‘Efcharisto poli!’ ofwel ‘Enorm bedankt!’ zeggen we.

We volgen de slinger-op-en-af weg die bij vlagen niet geasfalteerd is, alsof de aannemer maar een bepaalde hoeveelheid asfalt tot zijn beschikking had en uitgerekend had dat als hij om de 50 meter steeds 10 meter niet zou asfalteren hij dan precies uit kwam.

Gelukkig is inderdaad het laatste steile stukje naar het strandje wèl geasfalteerd.
Wat we aantreffen staat in zo’n contrast met wat we een halve dag eerder op Lefkas zagen…
Een heerlijke rustige baai met een leuk klein zandstrand en een soort van bar/eettent waar helaas het enige verkrijgbare eten alleen zakken chips zijn.
Dat wordt dus zelf koken. We zetten de camper in een leuke hoek vlakbij zee en gaan na een borrel snel wat brotselen op de buitengrill.

Wat een plek weer! De enige camper en voor de rest enkele locals. Dat is alles op deze zondag. Hoe anders dan Lefkas. Het wordt snel donker en stil in deze baai. Wat locals waaronder de strandtenthouder varen met hun motorbootjes uit om te gaan vissen. Lefkas aan de overkant op slechts 2 kilometer afstand licht op en we zeggen ‘wat is Lefkas toch mooi.... van deze kant…’ In deze zalige rust met de lichtjes van Lefkas tegenover ons en de nog veel talrijker en natuurlijker lichtjes boven ons zitten we nog heel lang te turen en te mijmeren.

Truste

Overnachten in een baai bij Plagia, Greece
KM 60454
N38.78638    E20.75412

mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart