naar Italie

Maandag 27 augustus 2012
wakker worden op de Gotthard pas, Zwitserland
KM 59495
N    46. 55675   E8.56712

Bar koud maar wel erg helder is het buiten als we wakker worden om half acht. Hoewel de bergtoppen achter ons al in het ochtendzonnetje staan te gloeien moet onze camper er nog een uur op wachten.

Dan toch de kachel maar aan. Dat ding zit er niet voor niets.

Echt Zwitsers wordt het als we tijdens het ontbijt langzaam aanzwellend koebelgelui(d) horen, even later gevolgd door de dragers ervan: ongeveer 30 mooie beige/taupe kleurige koeien.

In een heel relaxed tempo lopen ze aan beide zijden langs onze camper, op een afstandje gadegeslagen door een boer met 2 honden. Veel begeleiding hoeven ...

ze niet te geven, de beesten weten zelf blijkbaar wel hoe of wat. De hekkensluiter van de groep is een vreemde eend (koe)in de bijt: een zwart/witte Hollands aandoende koe.

Rond 10:00 uur rijden we onder een strakblauwe lucht de pas weer af richting Italie. Ondanks dat het allemaal weer prachtig is stoppen we tijdens de afdaling niet meer om foto’s te maken. We vinden er wel een paar van alle voorgaande jaren.

Om 11:00 uur steken we de grens met Italië over. Zoals elk jaar ook nu weer een stelletje chagrijnig en arrogant kijkende beambten bij de grensovergang. Hoe niet-leuk kun je je werk maken!

Onderweg bij een tankstation maken we nog gebruik van vuilwater- en toiletloosplek. Dat zie je hier veel in Italië. Vaak gratis. Niet dat we daar nu op uit zijn, we willen best een paar euro betalen, maar in Nederland kennen ze zoiets bijna niet.

Nu we het toch over een paar euro hebben: Tol, laten we het daar ook maar weer eens over hebben. 

Zwitserland vignet jaar geldig: € 25

Italië, net onder Como: €2,10

Italië, ter hoogte van Milano: €2,80

Italië, we trekken een kaart bij Milano en rekenen af bij Sud Pesaro€ 24,40

Wanneer in Nederland tol voor de buitenlanders??

In Bologna is het om 15.30 uur 33 graden. Ja het is hier wél zomer.

We besluiten te overnachten in het plaatsje Mondavio, ongeveer drie kwartier rijden vanaf de kust. Het gehaaste snelweg-landschap verandert binnen vijf minuten in een Toscaans tafereel. We slingeren, stampen, rollen en stuiteren over het bar slechte asfalt naar de camperplek onderaan het Middeleeuwse deel van het dorp. Om 17.45 uur komen we aan. We zijn de enige camper op deze simpele gratis plek maar wel met de (ook gratis) mogelijkheid om je toiletcassette en vuilwatertank te legen, én om schoon water in te nemen. Dat doen we morgenvroeg als we hier weer wegrijden zodat we weer helemaal fris en clean aan boord verschijnen.

Onderweg hadden we al besloten om vandaag een pizzeria op te zoeken in het dorp. Maar eerst drinken we een wijntje op het muurtje naast onze camper om in de stemming te komen en voor de relax. Het was een vermoeiende rit vandaag van bijna 600 kilometer. Dat is wel minder dan gisteren maar het warme weer en de altijd weer verrassende Italiaanse autorijkunsten onderweg maakten het toch inspannend.

Slechter autorijdend volk dan de Italianen ken ik niet. Zelfs de Dominicanen en de Grieken doen het beter. De Fiatjes 500 en Panda’s en de Cinquecento’s zijn niet voor niets hier geboren. Die dingen kun je mooi nog net even tussen de medeweggebruikers doorgooien van rijstrook 1 naar rijstrook 3 of 4.

We halen de fietsen van de camper en rijden een kleine 10 minuten naar het volgende dorp(je) waar volgens onze navigatie een aantal restaurants is gevestigd. En inderdaad, in een heel smal straatje wat aan beide zijden volgeparkeerd staat met auto’s zien we een ristorante. 

Eenmaal binnen lijkt het een hele kleine snackbar maar een Italiaanse dame wijst ons naar achteren. Daar komen we in een groot binnenrestaurant én een nog groter buitenterras. We nemen een tafeltje achteraan op het terras en bestellen bij de nauwelijks Engels sprekende ober 2 pizza’s Quattro Stagione. Maar daar hoef je ook weinig Engels voor te spreken om dat te snappen.

De serveerster met de prachtige Italiaanse ogen zoals alleen Italiaanse vrouwen die kunnen hebben kent iets meer over de grens. 'Ciao Bella' is zo'n beetje het enige Italiaans wat ik ken, maar ik houd toch maar mijn mond als ze aan onze tafel komt. 'Graci!' doet het ook goed.

De pizza is zoals alleen Italiaanse pizza’s kunnen zijn. Vers, groot, superdun en krokant. Monique drinkt een ¼ liter witte wijn erbij en ik een ¼ liter rode. €1,50 voor een ¼ liter (= 2 glazen), daar hoef je in Nederland niet mee aan te komen. Helaas raak ik de eerste 50 cc al kwijt aan het helderwitte tafelkleed als ik iets te ongecoördineerd het karafje oppak. Ekskoezé…

Schone tafelkleedjes zijn overigens aan ons sowieso niet besteed. We krijgen het altijd voor elkaar om bij elk eerste gebruik van een schoon tafelkleed er op te morsen om dat vervolgens de rest van de vakantie niet meer te doen.

Het toetje van vandaag is de Italiaanse serveerster met de prachtige ogen zoals allee…..… en haar heerlijke zoete parfum. Daar kan geen vers Italiaans ijsdessert tegenop.

Maar voor het toetje hebben we toch geen tijd meer. Het is bijna donker en we hebben de fietsverlichting vergeten (mountainbikes) en het is niet echt een prima weg om terug te fietsen.

We komen veilig aan en zien dat we een Italiaanse camperbuurman hebben gekregen.

Een prachtige zwoele zomeravond is het met als enige handicap venijnig stekende muggen. In ons bedje hebben we er gelukkig geen last van.

Waar we wel ‘last’ van hebben is een flinke horde tot laat in de avond schreeuwende en spelende kinderen ergens in de Middeleeuwse burcht achter ons. Tevens lijkt er ergens een openluchtconcert gaande van een of andere Italiaans zingende (lees schreeuwende) underground/hardrock/hardcore/metal band. Nee, helemaal niet ‘Bella’.

Overnachten in Mondavio,Italie
KM 60056
N43.67477    E 12.96736

mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart