zondag 16 september 2012

zorg goed voor je lichaam, waar anders moet je in leven


Zondag 16 september 2012
Ontwaken bij het strand van Kalogria, Griekenland
KM 60942
N38.15637  E21.3678

Toen we er halverwege de nacht uit moesten voor een plas zagen we het al door het dakluik: hartstikke helder.
En inderdaad schijnt bij het ontwaken de zon. We blijven nóg maar een dag hier. Na het ontbijt lopen we een stukje over het strand en zien we een strandtentmedewerker gekleed in spijkerbroek en blouse met lange mouwen op een strandbed onder een parasol liggen. We weten niet wat zijn taak is vandaag maar zo te zien weet hij het zelf ook nog niet. Het is half elf trouwens.
De dagen dat wij hier zijn slaapt er elke nacht iemand van het personeel in een tentje aan de rand van de lage duinen vlakbij de  strandtent. Een strandtent die nu al ..
..niet meer operationeel is. Het seizoen is hier nog korter dan in Nederland.


De medewerker zal hier zijn om de boel te bewaken denken we. Want er staan gewoon open en bloot o.a. nog een dure koffiemachine en koelvitrine. Echter zolang hij niet óntwaakt is het béwaken ook geen succes.  Gelukkig komt er zeker op het platteland van Griekenland zeer weinig criminaliteit voor.
Zo laat bijvoorbeeld bijna iedereen hier zijn auto gewoon open. We zien huizen met touwtjes door de brievenbus naar buiten komen, en ook sleutels in de buitendeur gestoken. Net zoals vroeger bij ons in het dorp.

Nu is het hier ook zo dat lokaal heel veel families elkaar al generaties lang kennen, dat we veel meer respect van de jongeren voor ouderen constateren dan bijvoorbeeld bij ons in Nederland, en dat het een grote schande is in een familie als iemand iets op het slechte pad doet.
We waren eens op het eiland Karpathos (nog steeds onze favoriet) waar we bij een verhuurbedrijf enkele dagen een Suzuki cabrio jeep huurden. We zouden het ding na sluitingstijd terugbrengen. Dat was geen enkel probleem. We vroegen hem wat we dan moesten doen met de kap en de sleutels. De man zei ‘Ach, zet hem maar gewoon hier ergens langs de kant. Ik zie hem morgen wel staan. Laat de kap er maar af want het we krijgen toch geen regen. En de  sleutels leg maar onder de bestuurdersmat’.
Toen we vroegen of er dan niks gejat werd vertelde hij dat geen enkele lokale eilandbewoner het in zijn hoofd zou halen om zoiets uit te flikken. Dat is een diepe diepe schande voor de familie die er altijd op zou worden nagekeken, en de beste man zou van het eiland gezet worden om de eerste paar jaar niet meer toegelaten te worden.

Nu zijn de tijden ondertussen wel een beetje veranderd maar we moeten zeggen dat we ons tot nu toe in geen enkel land veiliger voelen dan in Griekenland tijdens onze camperreizen. We staan vaak  ergens alleen en het komt maar heel zelden voor dat één van beiden zich op een plek ‘unheimlich’ voelt. Waarna we overigens zonder discussie iets anders zoeken.

Deze strandtent medewerker hier op Kalogria voelt zich blijkbaar ook zeer op zijn gemak en met het volste vertrouwen in de mensheid want hij slaap gerust nog een paar uur door.
Tegen een uur of één begint hij zowaar aan de arbeid. We zien hem in zijn lange spijkerbroek en zijn overhemd met lange mouwen én daaronder een t-shirt heel traag aan de gang om de al dagen schots en scheef staande liggende strandbedjes te sorteren.
Het zweet breekt ons uit als we dit zien. Nu is sinds het onweer van de afgelopen twee dagen het weer wel wat veranderd maar de dagtemperatuur ligt nog altijd dik boven de 25 graden.
Na een half uur worden de mouwen opgerold en weer een alf uur verder heeft hij zowaar zijn overhemd uitgetrokken. Als de man in Holland een strandtent zou moeten afbreken zou hij kleding tekort komen.


In de loop van de dag hebben we buren gekregen. Een Oostenrijks stel in een prachtige Carthago camper. Alles is nieuw zo te zien. De hele grote garage wordt opengetrokken en wat daar uitkomt is ook allemaal nieuw. Eerst wordt er een grote mat neergelegd. Daarop komen prachtige aluminium klapstoelen die bijna op de centimeter haaks en nauwkeurig rond een bijpassende aluminium tafel worden gezet. Een meter daarvandaan kom een aluminium ligbed te staan. Alles staat alsof Jan de Bouvrie zich er mee heeft bemoeid. Twee nieuwe sportieve fietsen mét trapondersteuning (zijn het dan nog wel sportieve fietsen…?) komen aan de andere kant uit de garage. Terwijl de man de luifel uitdraait en goed vastzet met ook gloednieuwe  blauwe ratelspanbanden maakt de vrouw de tafel voorbeeldig af. Mét asbak, want roken kunnen ze als de beste. Gelukkig voor hun prachtige nieuwe Carthago doen ze dat buiten want het zou toch zonde zijn als het interieur geel werd of ging stinken. Dat verkoopt dan weer zo slecht. Nou, in de mate zoals zij roken ben ik ervan overtuigd dat ze eenmaal binnen nog genoeg teer en nicotine uit hun longen en poriën uitwasemen dat het ding toch wel gaat stinken.

Dat is toch altijd wat hé, dat mensen buiten roken om hun interieur niet te bevuilen. Dat hun eigen fysieke interieur smerig wordt, minder functioneel en een grote kans heeft om vroegtijdig naar de kloten te gaan is blijkbaar niet erg. Maar ja, je lijf verkoop je toch niet meer. Je geeft er hooguit wat onderdelen van weg na je dood. Maar die heeft ook niemand meer nodig na een fors gerookt leven.



klik voor nog meer engs
Vinden jullie het trouwens ook zo on-charmant, een vrouw met een peuk in haar mond? Gek he, bij een man lijkt het veel meer geaccepteerd. Kijk, bij een zigeunersloerie vind ik het wel passen. Dat vind ik zelfs nog wel iets hebben. Maar bij een zo op het oog keurige vrouw van bovengemiddelde leeftijd? Nee, daar knap ik op af. Goh, wat zegt dat eigenlijk over mij? Wie kan het mij uitleggen?

Afijn, de Carthago - met de overigens hele aardige mensen hoor - lijkt hier de komende maanden niet meer weg te gaan. Groot gelijk, behalve de ongelooflijke hoeveelheid zwerfvuil is het hier ook prima toeven. Als je van strand, van bos en van rust houdt.
Helaas kunnen wij in tegenstelling tot andere jaren geen functionerende douche en/of waterkraan ontdekken. En als je langer wilt staan heb je dan natuurlijk een probleem. Nu is er wel een hele goeie oplossing vlakbij in de vorm van een taverne die een camperstop aanbiedt.
We hebben er zelf geen gebruik van gemaakt maar hebben het idee dat als je bij de taverne eet, dat je dan gratis kunt staan en vuil en toilet lozen en schoon water tanken. En al zou je er wat voor moeten betelen dan is het nog een prima oplossing om daarna weer een dag of vier aan het strand te kunnen staan.
De zee is hier glas- en kraakhelder en loopt heel langzaam af (op?). Het strand is heel uitgestrekt en breed genoeg om te vliegeren. We weten niet hoe het normaliter met de wind gesteld is maar bij alles tussen noord-west en zuidwest zou je hier heerlijk safe kunnen wind- en kitesurfen.

Helaas vandaag geen wind genoeg om te vliegeren en al helemaal niet om te surfen. Helaas sowieso geen wind- en/of kitesurfspullen. Zo is het altijd wel wat.
We verwachten met het betere weer van vandaag weer muggen. Twee dagen waren ze weg, waarschijnlijk vanwege het onweer.
Want de muggen, die zijn dan wel een groot nadeel van deze plek. Tegen zonsondergang is het lokale luchtruim voor miljoenen en miljoenen diepzwarte de muggen. Ineens zijn ze er. Ze gaan met tientallen tegelijk op je zitten en steken zonder pardon.
Eigenlijk heb ik net op tijd alles buiten opgeruimd en is Monique ook in de camper, dan voel ik me toch verplicht om even een kort praatje te maken met onze net gearriveerde achterbuurman. Een alleen reizende niet meer zo piepe Duitser in een niet meer zo piepe piepklein Volkswagen busje.
De muggen hebben geen enkel begrip voor deze sociale actie en beginnen aan hun Blitzkrieg. Na vijf minuten de belangrijkste informatie te hebben uitgewisseld – waar kom je vandaan – waar ga je naartoe – hoe lang ben je al onderweg - mooi hier hé – wat een klotemuggen he – kiezen we beiden voor eigen lijfsbehoud en vluchten naar binnen.

Binnen zijn Monique en ik de baas en ken ik ook geen pardon voor enkele tientallen muggen die als parasieten met mij meegelift zijn. Met elektrische vliegenmepper, vochtige doekjes en een cree-zaklampje moord ik ze allemaal uit.
Het zeer felle cree-lampje blijkt ze op de een of andere manier te verdoven of te verblinden waarop ik vervolgens óf rooster óf bevochtig, net hoe ze er het beste (slechtste) voorzitten.
Op een enkeling na is de klus na een half uur geklaard en hebben we rust.

Tegen de tijd dat we gaan slapen ‘ruimen’ we nog een enkel hardnekkig exemplaar en..
Truste

Zondag 16 september 2012
Overnachten bij het strand van Kalogria, Griekenland
KM 60942
N38.15637  E21.3678



mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen