vrijdag 7 september 2012

Het kuthondje van Jo Rat


Vrijdag 7 september 2012
ontwaken ergens in de buurt van Paliampela
KM 60361
N 38.92009  E20.99969


Nog een dagje erbij op deze heerlijke plek. Zwemmen, ontbijten, ach je kent het inmiddels wel.
Aan het begin van de middag krijgen we er een camper bij. En wij maar denken dat wij de enigen zijn die weet hebben van deze plek.

Een Duits stel van naar schatting tegen de vijftig, in een leuke camperbus met een scooter achterop, en met een kuthondje. Een iets te grote dwergpincher. Een heel ouderwets hondje wat tegenwoordig door veel vooral vrouwelijke celebrities nieuw leven is ingeblazen. Maar die hondjes zullen waarschijnlijk geen pincher heten. Afijn, deze lijkt erop maar dan net een slag groter.
Het zijn van die hondjes die zich verbeelden dat ze een grote dobberman pincher zijn. Deze hier keft ook heel stoer bij het minste of geringste wat hem/haar stoort.
Vroeger hadden wij bij ons in Beuningen ...
ook zo’n hondje: het kuthondje van Jo Rat.
Dat was toen Beuningen nog iets van 1500 inwoners had. Ik denk dat het kuthondje van Jo Rat een goeie kwart van het totaal aantal Beuningse kuiten gehapt heeft. Het ding werd helemaal gek van brommers, fietsen, trappers en kuiten. Iedereen hoopte altijd dat het beest eens flink zou grijpen in de spaken van de ronddraaiende wielen maar dat deed ie nou net niet. Het is een wonder dat het hondje nog zo oud is geworden want hij heeft heel wat schoppen gehad, het kuthondje van Jo Rat.

Jo Rat (dat is zijn echte achternaam) was één van de twee kappers in ons dorp. De andere was Jo Verwaaijen. Ik meen me te herinneren dat ze mekaar niet zo goed lagen. Wat hun knipkunsten betreft waren ze qua scholing allebei ergens blijven hangen in de haarmode van net na de wereldoorlog. De eerste dan.
Ik heb nog een foto uit 1965 van mijzelf met mijn buurmeisje Gerda als bewijs.
Jo Rat had nog andere functies. Hij was ook brandweercommandant. Als je pech had werd hij halverwege het knippen weggeroepen voor een brand. Zo kwam het dat onbewust door Jo het asymmetrische kapsel is uitgevonden.

Het kuthondje van Jo Rat. Ik weet wel van wie het hondje het keffen had: van Annie, de vrouw van Jo.
Monique en ik kunnen het weten want wij kwamen regelmatig over de vloer bij de familie Rat. Ik was bevriend met Corrie, de oudste van de beide zoons. De andere was Wilbert. Toen ik als puber voor de eerste keer met Monique ‘ging’ en waarschijnlijk toch niet enthousiast genoeg was ging Corrie er met haar vandoor. De rat.
Een jaar of twintig later toen ik wat meer bevriend raakte met WIlbert ging die er uiteindelijk ook vandoor met mijn toenmalige vriendin. De rat.
Maar het zal vast allemaal aan mij gelegen hebben.
Wilbert was trouwens ook weer bevriend met Geert ‘de Muis’ die in het echt Geert van Bergen heet. Maar een grote tak van de van Bergen’s (de bouwvakkerstak) werd in Beuningen ‘de Muis’ genoemd. Zoals je ook had ‘De Koek’, ‘De Lèpel’, ‘De Wèver’, ‘De Juin’, ‘De Klok’, ‘De Bok’, ‘Strontboeketje’, ‘De Knolleboer’ en ‘Pufke’, wiens friettent beheer ik al in een eerdere blog beschreven heb.
De Rat en de Muis, nog steeds komen ze regelmatig bij elkaar over de vloer.

Jo Rat had er overigens nóg een taak bij. Hij was lang de enige fotograaf van het dorp. Nou hield zijn creativiteit wel zo’n beetje op bij het maken van een zwart-wit pasfoto. In een hoek van de kapsalon stonden de benodigde attributen zoals een diascherm, wat lampen en de camera.
Op zich had hij dat goed bekeken. Als je voor een pasfoto kwam en je haar zat niet helemaal sjiek kon je dat eerst pasfoto-proof laten brengen.
Nog een toevalligheid trouwens is dat het huis van Jo Rat nu al weer heel lang geleden gekocht is door de broer van Geert ‘de Muis’: Henk ‘de Muis’, een goede kennis van me vanaf de luiers. Ratten en muizen gaan dus goed samen.
Jo en Annie Rat, èn het kuthondje van Jo Rat. God hebbe hun ziel neem ik aan. Ze zijn allang niet meer onder ons. Maar alle oud-Beuningers kennen ze nog wel.

Griekenland, hier en nu.
Het moet niet gekker worden, we krijgen er nóg een camper bij.  Een stel vriendelijke Fransen van pensioengerechtigde leeftijd. Net als ik flink geoefend heb om ‘bonjour’ te zeggen komt de Fransman al voorbij met ‘Hello, how are you?’ Een Fransman die meteen in het Engels begint, dat hoor en zie je niet vaak.
Mijn frans reikt ondanks 4 jaren frans op het Atheneum en de Havo op dit moment helaas niet veel verder meer dan ’bonjour’, ‘bonsoir’, ‘je ne parle pas Français’, ‘voulez vous coucher avec moi ce soir?’, Je t’aime moi non plus’ en ‘du pain du vin du boursin’. Of zelfstandige naamwoorden net als in het Duits met een hoofdletter moeten weet ik ook al niet meer.
Maar wat het beste is blijven hangen is  ‘J’aime madame Bügel’. Dat was twee jaren mijn lerares Frans. In mij herinnering is zij het evenbeeld – zo niet nog perfecter – van Brigitte Bardot. Achteraf gezien is zij misschien wel de reden geweest dat ik de 3e HAVO heb gedoubleerd. De Franse les was ook de enige les waarin ik in het voorste bank links voorin bij de lerares zat in tegenstelling tot alle andere lessen waarin ik helemaal achterin rechts zat. 
Op dit moment besef ik wat zonde het eigenlijk is dat ik dat geleerde frans kwijt ben. Dingen als zwemmen en fietsen blijven toch beter hangen. Misschien moet ik mijn kennis, talenwonder en reisleidster Gradi Martini toch eens gaan benaderen voor bijles. Gradi?

We zwemmen nog wat en tegen vijf uur lopen we naar de taverne om te eten. Wat we vermoedden blijkt waarheid: de live-menukaart bevat nog steeds alleen beef met potatoes en moussaka.
We kiezen 1 tzatziki, 1 Griekse salade, 1 beef met potatoes en ½ liter rode huiswijn. Eén hoofdgerecht vinden we genoeg. De ½ liter huiswijn uiteindelijk niet dus na de maaltijd bestellen we er nog een ½ bij. Het was hier al een te gekke plek en met die liter wijn wordt het alleen maar nog te gekker!
Als we bij het afrekenen wat souvenirtjes uit Holland overhandigen – Delftsblauwe onderzetters en Delftsblauwe pannenlap – wordt het nog gekker want dan bestelt Yannis-de-taverne-eigenaar de derde ½ liter.
We raken met hem aan de praat over van alles en nog wat maar vooral  over de economische situatie in Griekenland. Ja slecht, maar dat wisten we al natuurlijk. Veel werkeloosheid onder afgestudeerde jongeren. Eindelijk gerechtigheid dat bij veel beroepsgroepen nu eindelijk de pensioenleeftijd omhoog gaat, vindt Yannis ook. Wat hij onbegrijpelijk vindt is dat de belasting op o.a. bepaalde food-artikelen gewoon verhoogd wordt van 6% naar 23%.  Hij moet het ook allemaal doorberekenen maar  al met al wordt zijn klandizie wel minder. Hij merkt duidelijk dat de Griek minder te besteden heeft.

Waar we van staan te kijken is dat zijn taverne het hele jaar geopend is. Het is toch zeker niet de meest toeristische plek. Maar waarschijnlijk daarom. Wij hebben veel drukke en goedlopende tavernes meegemaakt die slechts van eind mei tot en met de eerste week van september geopend zijn daarmee genoeg verdiend lijken te hebben.
Hier is het geen vetpot. Yannis en zijn vrouw wonen naast de taverne in een paar oude caravans door rietschermen afgeschermd van strand en (zeer stille) straat.

Waar we ook van staan te kijken is dat eind september en oktober deze plek door veel campers bezocht wordt. Er staan er soms wel tien en sommige staan wel een maand, aldus Yannis. Zolang ze maar niet op het stuk staan waar de badgasten het water in gaan is het geen probleem. Zo te horen vindt Yannis het prima.
Nou, waren wij al bang dat we de plek om zeep zouden helpen als we hem promoten….
Tijdens het babbeltje horen we nu ook dat Costas – de vermoedelijke zoon – dus niet een zoon is van Yannis maar gewoon een knul die er werkt. We hebben het al eerder geschreven, een keileuk jong.

Afijn, na al dit gekeuvel is het tijd voor de familie om aan tafel te gaan en tijd voor ons om de 1½ liter wijn tot rust te laten komen. We hebben ooit gehoord dat wijn het beste in een horizontaal liggend vat gelagerd kan worden dus nemen wij bij de camper gekomen ook deze positie maar aan. We zien het allemaal niet meer zo scherp.
niet scherp meer
nachtelijke visser
Een stelletje luie badgasten dat waren we vandaag. Maar het was wél weer een hele leuke dag.

Vrijdag 7 september 2012
Overnachten ergens in de buurt van Paliampela
KM 60361
N 38.92009  E20.99969




mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen